એક પીંછી રંગમાં બોળી પછી,
દૅશ્યની આવી ચડી ટોળી પછી.
સાવ હળવા ફુલ જેવા થઇ ગયા,
એક ઇચ્છાને મેં ફંગોળી પછી.
ભીંત ભૂલ્યાનો થયો અહેસાસ જ્યાં,
મેં જ મારી જાતને ખોળી પછી.
એક પછી એક કાચળી ઊતરી ગઇ,
લાગણીને એમ ઢંઢોળી પછી.
એજ કરતી હોય છે સજા પછી,
આંખ બનતી હોય છે ભોળી પછી.
- અજ્ઞાત
એજ કરતી હોય છે સજા પછી,
આંખ બનતી હોય છે ભોળી પછી.
વાહ !!!
By: amitpisavadiya on September 25, 2006
at 4:16 am
સમંદર મા સમાઈ જવાની ઝંખના ને છુપાવતી નદિ જાણે,
બ્લોગ બનતી હોય છે જીંદગાની પછી…
ખરેખર અતિ સુંદર રચના… વાહ નેહા !!
By: ધર્મેશ નું મન on September 29, 2006
at 1:34 pm
ખૂબ સુંદર ગઝલ…. ઈચ્છાને ફંગોળવાની વાત જંચી ગઈ…
By: વિવેક on September 29, 2006
at 1:48 pm
ભીંત ભૂલ્યાનો થયો એહસાસ જ્યાં…
મેં જ મારી જાતને ખોળી પછી…….
ધન્યવાદ નેહાબહેન !મોડા પણ જાગ્યાં તો ખરાં…..!
By: manvant on September 29, 2006
at 7:05 pm
ખોવાઇ ગઇ છું હું ક્યાંક,
એકવાર તને મળી પછી.
સુંદર અભિવ્યક્તિ!
By: "UrmiSaagar" on October 2, 2006
at 7:35 pm
neha, this one is awsome….
By: Saurabh on October 10, 2006
at 3:05 pm
MAN MANAS ANE MANAN
maun maa zalhal malu
beautiful
By: pravinash1 on December 3, 2007
at 1:45 pm